డొరొతీ.. గుండెను బరువెక్కించే ఒక స్నేహం కథ!

‘పేట’, ‘జిగర్తండ’ లాంటి సినిమాలతో తనకంటూ ఒక ప్రత్యేకమైన శైలిని ఏర్పరుచుకున్న కార్తీక్ సుబ్బరాజ్, ఈ మధ్య వరుసగా నిరాశపరిచాడనే విమర్శలు ఎదుర్కొన్నాడు.

ఆ విమర్శలన్నింటికీ సమాధానంగా వచ్చిన సినిమా ‘డొరొతీ’. థియేటర్లలో తమిళ ప్రేక్షకులను కదిలించిన ఈ సినిమా, ఇప్పుడు తెలుగు అనువాదంతో నెట్‌ఫ్లిక్స్‌లో అందుబాటులోకి వచ్చింది.

కొన్ని సినిమాలు చూసి మర్చిపోతాం. ఇంకొన్ని సినిమాలు మాత్రం చూసిన తర్వాత కూడా మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటాయి.

‘డొరొతీ’ రెండో కోవకు చెందిన సినిమా. మగతనం, కులం, కుటుంబ పరువు అనే బరువుల కింద నలిగిపోయే మనుషుల కథను ఇది చాలా ధైర్యంగా చెబుతుంది.

కథలోకి వెళ్తే.. తొంభైల నాటి మధురై దగ్గర ఒక పల్లెటూరు. స్కూల్లో రౌడీ పిల్లల నుంచి కార్తిని కాపాడిన సుబ్బు, అతనికి ప్రాణ స్నేహితుడవుతాడు.

సుబ్బు ఊరి రౌడీ వీరయ్య కొడుకు. పెద్దయ్యాక ఇద్దరి జీవితాలు తారుమారవుతాయి. ఒకప్పుడు ధైర్యంగా ఉన్న సుబ్బు సున్నితంగా మారితే, బలహీనంగా ఉన్న కార్తి వీరయ్యకు నమ్మిన బంటుగా తయారవుతాడు.

ఈ సమయంలో సుబ్బు అన్నయ్య భార్యగా డొరొతీ ఆ ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతుంది. ఆమె రాకతో సుబ్బులో మొదలైన మార్పు, ఆ తర్వాత జరిగే ఒక విషాదం.. ఆ కుటుంబాన్నే కుదిపేస్తాయి.

దర్శకుడు ఈ కథను ఒక సాధారణ క్రైమ్ డ్రామాలా చూపించలేదు. ఇద్దరు స్నేహితుల మధ్య ఉన్న ప్రేమ, బయటికి చెప్పుకోలేని భావోద్వేగాలు, సమాజం గీసిన గీతల్ని దాటాలనుకునే మనసు.. ఇవన్నీ కథలో భాగం చేశాడు. ఇక్కడే ‘డొరొతీ’ ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది.

సుబ్బుగా సనంత్, కార్తిగా రిషికాంత్ పాత్రల్లో పూర్తిగా ఒదిగిపోయారు. ముఖ్యంగా సుబ్బు పాత్రలో వచ్చే మార్పును సనంత్ చాలా సహజంగా పలికించాడు.

డొరొతీగా కీర్తి సురేష్ కనిపించేది కొంతసేపే అయినా, కథ మొత్తం ఆమె చుట్టూనే తిరుగుతుంది. ఆమె పాత్రలోని సౌమ్యత, ఆ ఇంటి కఠినమైన వాతావరణానికి పూర్తి భిన్నంగా కనిపిస్తుంది.

ఈ సినిమాకు ఇళయరాజా సంగీతం ప్రాణం లాంటిది. చాలా భావాలను ఆయన నేపథ్య సంగీతం చెబుతుంది. తొంభైల నాటి పల్లె వాతావరణం, ఆ ఇళ్లు, ఆ దారులు.. అన్నీ సహజంగా కనిపిస్తాయి.

అయితే ఈ సినిమా విషయంలో ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకోవాలి. మొదటి భాగం చాలా నెమ్మదిగా సాగుతుంది. రెండో భాగంలో కథ టోన్ ఒక్కసారిగా మారిపోతుంది.

హింస, కఠినమైన సన్నివేశాలు ఎక్కువగా ఉండటంతో ఇది కుటుంబంతో కలిసి చూసే సినిమా కాదు. కానీ రొటీన్ కథలకు భిన్నంగా, మనసును తాకే సినిమా చూడాలనుకునే వాళ్లకు ‘డొరొతీ’ ఒక మంచి అనుభవం.

సినిమా అయిపోయి టైటిల్స్ పడగానే లేచి వెళ్లిపోతాం. కథ, పాత్రలు అన్నీ ఆ రాత్రితోనే ముగిసిపోతాయి. కానీ అరుదుగా కొన్ని సినిమాలు మాత్రం తెర దిగి మనతో పాటే ఇంటికొస్తాయి.

పని చేస్తున్నప్పుడో, ప్రయాణంలోనో, నిద్ర పట్టని రాత్రుల్లోనో ఏదో ఒక సన్నివేశం హఠాత్తుగా గుర్తొచ్చి గుండెను బరువెక్కిస్తుంది. ‘డొరొతీ’ కూడా ఆ కోవలోకే చేరుతుంది.