ఇటీవల సోషల్ మీడియాలో రిటైరైన ఐఏఎస్ అధికారి దీపావళి సందర్భంగా రాసిన ఒక వ్యాసం చదివాను.
రిటైర్మెంట్ తర్వాత ఇది నా మొదటి దీపావళి అని ఆయన రాశారు. ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు దీపావళికి వారం ముందు నుంచే ప్రజలు రకరకాల బహుమతులు తీసుకుని రావడం మొదలుపెట్టేవారు.
బహుమతులు ఎంతగా వచ్చేవంటే, సామాను పెట్టే గది ఏదో దుకాణంలా కనిపించేది. డ్రై ఫ్రూట్స్ ఎంతగా వచ్చేవంటే బంధువులు, స్నేహితులు, పనివాళ్లకు పంచిన తర్వాత కూడా చాలా సామాను మిగిలిపోయేది.
కానీ రిటైర్మెంట్ తర్వాత ఈసారి మధ్యాహ్నం రెండు గంటలు అయినా, ఎవరూ మాకు దీపావళి శుభాకాంక్షలు చెప్పడానికి రాలేదు.
ప్రజల ఈ మారిన ప్రవర్తన చూసి నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. ఈ మానసిక స్థితి నుండి బయటపడటానికి నేను ఒక వార్తాపత్రికలో ప్రచురితమైన కాలమ్ చదవడం మొదలుపెట్టాను. అదృష్టవశాత్తూ అందులో నాకు ఒక ఆసక్తికరమైన కథ చదవడానికి దొరికింది.
కథ ఒక గాడిదది.
ఒక గాడిద ఉండేది. దాని యజమాని పూజా కార్యక్రమం కోసం దేవతా విగ్రహాలను దాని వీపుపై మోసుకుని తీసుకువెళ్తున్నాడు.
దారిలో గ్రామాల గుండా వెళ్తున్నప్పుడు, ప్రజలు ఆ విగ్రహాల ముందు తల వంచి, పూజా-అర్చనల కోసం గుమిగూడేవారు.
ఇది చూసి గాడిదకు ప్రజలు తనకు నమస్కరిస్తున్నారని అనిపించింది. ఈ గౌరవం, ఆదరణ చూసి అది చాలా సంతోషపడి, గర్వపడసాగింది.
విగ్రహాలను పూజా స్థలానికి చేర్చిన తర్వాత తిరుగు ప్రయాణంలో దాని యజమాని గాడిద వీపుపై కూరగాయల సంచులను వేసి, ఇద్దరూ తిరిగి బయలుదేరారు.
ఈసారి ఎవరూ గాడిద వైపు చూడలేదు.
ఇది చూసి ఆ అమాయక ప్రాణి చాలా నిరాశ చెందింది. ప్రజల దృష్టిని తన వైపు ఆకర్షించడానికి అది మళ్లీ మళ్లీ ఓండ్ర పెట్టసాగింది. ప్రజలు దాని అరుపులతో విసిగిపోయారు, దాని యజమాని కూడా దాన్ని కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
తాను ఏం తప్పు చేశానని, దానివల్ల తనతో ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నారని గాడిదకు అర్థం కాలేదు!
ఈ కథ చదివాక నాకు అకస్మాత్తుగా ఒక లోతైన పాఠం అర్థమైంది. వాస్తవానికి ఇప్పటివరకు నేను కూడా ఆ గాడిదలాంటి వాడినే అని నాకు అర్థమైంది.
నాకు లభించిన గౌరవం, ఆదరణ, బహుమతులు నా కోసం కాదు, నా వీపుపై మోసిన పదవి అనే విగ్రహం కోసం, దానిపై నేను కూర్చున్నాను.
ఈ నిజం నాకు అర్థమైనప్పుడు, ప్రజల కోసం ఎదురుచూడకుండా నా భార్యతో కలిసి దీపావళి జరుపుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను.
కానీ ఇన్నేళ్ల తర్వాత ఇప్పుడు ఆమె కూడా నాతో దీపావళి జరుపుకునే మూడ్లో లేదు.
ఆమె అంది:
“ఇన్నేళ్లుగా మీరు గాడిద తప్ప మరేమీ కాదని నేను మీకు చెబుతూనే ఉన్నాను, అప్పుడు మీరు నా మాట ఎప్పుడూ వినలేదు. కానీ ఈ రోజు వార్తాపత్రికలో వచ్చిన ఒక కథ మీకు నిజాన్ని అర్థమయ్యేలా చేసింది!”
కాబట్టి మీరు ఎప్పుడైనా ఏదైనా పదవిలో ఉన్నప్పుడు, మీ పదవి, ప్రతిష్ట, అధికారాల అహంకారాన్ని వదిలి, స్నేహితులు, బంధువులు, సమాజంలోని పరిచయస్తులతో వినయంగా ఉండటం నేర్చుకోండి.
మీ సహోద్యోగులను గౌరవించడం నేర్చుకోండి. లేకపోతే పదవి నుండి తప్పుకున్న తర్వాత మీ పరిస్థితి కూడా ఆ గాడిదలాగే కావచ్చు.
ఒక వ్యక్తి ఉద్యోగంలో ఉన్నత పదవిలో ఉన్నప్పుడు, రాజకీయ అధికారం లేదా రాజకీయ సంస్థలో ముఖ్యమైన బాధ్యత పొందినప్పుడు లేదా ఏదైనా సామాజిక, విద్యా లేదా సహకార సంస్థలో ఉన్నత పదవికి చేరినప్పుడు, చాలాసార్లు అతనికి తన నిజమైన అర్హత కంటే ఎక్కువ గౌరవం లభించడం మొదలవుతుంది.
కార్యక్రమాల్లో అధ్యక్షత వహించే, ముఖ్య అతిథిగా ఉండే అవకాశాలు లభిస్తాయి. స్వాగతం, సన్మానాలతో వ్యక్తి పొంగిపోయి అహంకారంలో మునిగిపోతాడు.
కొన్నిసార్లు అవకాశం దొరికినప్పుడు అతను ప్రజలను బెదిరిస్తాడు, అవమానిస్తాడు, తన చుట్టూ చంచాగాళ్లు, పొగడ్తలు చెప్పేవారి గుంపును చేర్చుకుంటాడు.
అలాంటి వారు ప్రతిభావంతులు, అర్హులైన వ్యక్తులను పట్టించుకోరు, వారిని ఇబ్బంది పెడతారు కూడా.
కానీ వారు రిటైర్ అయినప్పుడు లేదా వారి పదవి, ప్రతిష్ట, అధికారం ముగిసినప్పుడు, తరచుగా వారి పరిస్థితి మారిపోతుంది.
వారు ఒంటరితనం, శూన్యతను అనుభవించడం మొదలుపెడతారు. తమ అహంకారం, ప్రవర్తన కారణంగా ఆత్మగ్లానిని అనుభవిస్తారు.
జీవితంలో ఎప్పుడైనా వారి చేత బాధపడిన లేదా వారి తప్పుడు ప్రవర్తనకు బలైన వ్యక్తులు ఎదురైతే, వారు కూడా వారికి వారి పాత ప్రవర్తనను గుర్తుచేసే అవకాశాన్ని వదులుకోరు.
అలాంటి వ్యక్తుల పట్ల మనసులో గౌరవానికి బదులు ద్వేషం కనిపిస్తుంది. పదవి పోయిన తర్వాత చాలామంది వారి గురించి చెడుగా మాట్లాడటానికి కూడా వెనుకాడరు.
మనిషి యొక్క వినయం, సరళత్వమే అతని జీవితాన్ని సంతృప్తికరంగా, అర్థవంతంగా, విజయవంతంగా చేస్తాయి. ఇదే జీవితపు నిజమైన మూలమంత్రం.
ఈ వ్యాసం నిజమైనదా లేక కల్పితమా అనేది ముఖ్యం కాదు. నా అనుభవం ప్రకారం ఇందులో చెప్పిన విషయాలు పూర్తిగా నిజం.
మీకు ఎప్పుడైనా ఏదైనా పదవి, ప్రతిష్ట లేదా అధికారం లభించినప్పుడు, మీ ప్రవర్తనను అలా ఉంచుకోండి, ప్రజలు మిమ్మల్ని మీ మంచి స్వభావం, వినయం, నిజాయితీ కారణంగా గుర్తుంచుకునేలా.
ఎందుకంటే పదవి, కుర్చీ శాశ్వతం కాదు.
పదవి నుండి తప్పుకున్న తర్వాత ప్రజలు తరచుగా ఆ కుర్చీలో నియమించబడే కొత్త వ్యక్తిని గౌరవించడం మొదలుపెడతారు, ఆ కుర్చీ నుండి దిగిపోయిన వ్యక్తిని గుర్తు కూడా చేసుకోరు.
కాబట్టి అలాంటి వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్మించుకోండి, ప్రజలు మీ పదవి కారణంగా కాదు, మీ మంచి ప్రవర్తన, మానవత్వం కారణంగా మిమ్మల్ని గౌరవించేలా.
— ఒక రిటైరైన ఐఏఎస్ అధికారి అనుభూతి

Sensible article 👍🏻